پرداخته مىگويد « آنها كسانى هستند كه شبانگاه براى پروردگارشان سجده و قيام مىكنند » ( * ( وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَقِياماً ) * ) . در ظلمت شب كه چشم غافلان در خواب است و جايى براى تظاهر و ريا وجود ندارد خواب خوش را بر خود حرام كرده و به خوشتر از آن كه ذكر خدا و قيام و سجود در پيشگاه با عظمت او است مىپردازند ، پاسى از شب را به مناجات با محبوب مىگذرانند ، و قلب و جان خود را با ياد و نام او روشن مىكنند . گرچه جمله « يبيتون » دليل بر اين است كه آنها شب را با سجود و قيام به صبح مىآورند ولى معلوم است كه منظور بخش قابل ملاحظه اى از شب است ، و يا اگر تمام شب باشد در بعضى از مواقع چنين است . ضمنا تقديم « سجود » بر « قيام » به خاطر اهميت آن است هر چند در موقع نماز عملا قيام مقدم بر سجود است ( 1 ) . چهارمين صفت ويژه آنان خوف و ترس از مجازات و كيفر الهى است : « آنها كسانى هستند كه پيوسته مىگويند پروردگارا عذاب جهنم را از ما بر طرف گردان كه عذابش سخت و شديد و پر دوام است » ( * ( وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً ) * ) . « چرا كه جهنم بد جايگاه و بد محل اقامتى است » ( * ( إِنَّها ساءَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقاماً ) * ) . با اينكه آنها شبها به ياد خدا هستند و به عبادتش مشغول ، و روزها در مسير انجام وظيفه گام برمىدارند باز هم قلوبشان مملو از ترس مسئوليتها است ، همان ترسى كه عامل نيرومندى براى حركت به سوى انجام وظيفه بيشتر و بهتر است ،

--> ( 1 ) بايد توجه داشت كه « سجد » جمع « ساجد » و « قيام » جمع « قائم » است .